Ilse Stecher
BLOG

Ilse Stecher is directeur van de Brede Welzijnsinstelling Woensdrecht. Als een gedreven manager in een wereld die door de komende transities van zorgtaken naar de gemeenten flink op zijn kop wordt gezet, schrijft zij met regelmaat een blog over haar ervaringen voor Langhenkel (Jeugd)zorg & Welzijn.


Talent en een droom..

Er is een groot gebrek aan generalisten met een organisatietalent, waardoor ander talent niet tot bloei kan komen

Via via had Jan ons adres gekregen. Zijn droom was immers om jongerenwerker te worden. Daarin had hij al wel wat ‘dingetjes’ gedaan in Bergen op Zoom en zo had hij contact gehad met iemand die ook weer voor ons vrijwilligerswerk deed.

Jan is een Wajongere van begin twintig met adhd en nog wat andere tegenslagen des levens. Vanuit de Brede Welzijnsinstelling Woensdrecht (BWI) proberen we juist deze mensen, en dan vooral jongeren, op weg te helpen en vooruit te komen. Nu sneed het mes aan twee kanten. Vrijwilligers die met jongeren willen werken, kunnen we altijd gebruiken.

Jan en onze jongerenwerker kwamen prima overeen. De jongerenwerker vond dat Jan gevoel had voor de doelgroep. Hij was dus zeker goed in te zetten op onze activiteiten. Jan werd dan ook ingezet op de woensdagmiddagactiviteit voor de jonge jeugd en deed het prima.

Jan’s droom was jongerenwerker worden en hij wilde graag daar een opleiding voor volgen. Vanuit de UWV werd zijn arbeidsdeskundige benaderd. Als directeur wil ik natuurlijk best iemand begeleiden en zelf opleiden, maar geld hebben we daar niet voor. Deze UWV-er was blij dat Jan zo goed onder de pannen was en wilde daar graag zijn medewerking aan verlenen. Hij had zelfs een budget, waar hij nog wel even over moest overleggen, maar dat kwam vast goed…

Jan zocht dan ook een opleiding. Een beroepsbegeleidende leerweg (BBL), leren en werken, en dan het liefst jongerenwerk of sociaal cultureel werk of social work. Maar er zijn geen BBL-opleidingen in deze richtingen. Ondanks geld, ondanks stageplek, ondanks toezeggingen om een individuele aangepast programma via een ROC… Jan kon niet op een reguliere opleiding terecht.

Ondertussen had Jan geweldige ideeën. Hij wilde een kinderkookcafé opzetten, om kinderen gezond te leren koken en ze voedingsbewust te maken. Het liefst in een verzorgingstehuis samen met en voor ouderen. Wat wil een participatiemaatschappij nog meer? Hij moest een projectplan schrijven, op zoek naar voorbeeldprojecten, financiers, fondsen, sponsoren of subsidie en hij moest vrijwilligers werven en gaan instrueren, publiciteit maken en ga zo maar door.

Jan is eraan begonnen. Niet gehinderd door enige beroepsmatige achtergrond. Maar gezegend met een enorme dosis energie, creativiteit en verbindend vermogen, slaagde hij erin voet tussen de deur te krijgen bij een verzorgingshuis in één van de dorpskernen. Hij mocht koken in de zes huiskamers van dit huis. Per huiskamer wonen er zo’n tien ouderen met dementie en koken er twee kinderen, één vrijwilliger en een verzorgende. Het verzorgingshuis moet toch al eten kopen voor deze mensen, dus de ingrediënten worden gesponsord en na drie van de tien bijeenkomsten constateren we, dat zowel de deelnemers, de ouderen als de begeleiders het enorm leuk vinden om te doen.

U begrijpt. Wij zijn blij met Jan, als vrijwilliger.

In de bedrijfsvoering zie ik echter dat er een tekort ontstaat aan professionals, die met een sociaal cultureel werk-blik, naar activiteiten kijken. Professionals gericht op organiseren met organisaties, partners en de doelgroep en die in staat zijn om aan heel veel verschillende kanten snijdende messen te maken en vorm te geven. Niet alle sociale professionals kunnen immers hetzelfde, net zoals sommige timmermannen wel wat weten van elektriciteit, maar nog steeds beter zijn in timmeren…

Ik schrok van het gebrek aan opleidingen en aan het gebrek aan medewerking om iemand als Jan, met veel talent, op te leiden. Juist in deze sector gaan we deze mensen nodig hebben en op heel korte termijn.

Jan’s opleiding? Dat wordt een dan maar een thuisstudie van NHA. We regelen zelf nog een vrijwillige coach.


Reageren?

Delen!